Piet Hein Eek

Deze doosjes worden uit één stuk hout gemaakt. Door er elke keer rondom een plak af te zagen en deze plakken te bewerken en weer in elkaar te lijmen kan je met louter het verlies van de zaagsneden een heel aantal doosjes maken. Iets maken zonder materiaalverlies of juist van afval is één van mijn grootste drijfveren. Dit komt voort uit een diepgrondige liefde en respect voor materialen in zijn algemeenheid. In zekere zin geen hele bijzondere eigenschap als je realiseert dat materiaal het belangrijkste bestandsdeel van elk ontwerp is. Het was een aangename verrassing toen de natuur ons als het ware een cadeau terug gaf; Door de wijze waarop de doosjes gemaakt worden kijk je als het ware in de boom en zie je hoe deze gegroeid is, inclusief een tak die tot in de kern steekt.

Nadat ik de eerste tegelkasten in 1993 met Jeanine maakte, volgde er nog een serie pilaarkasten. De gezamenlijke productie beperkte zich in de jaren daarna tot onze drie dochters die op hun beurt gaandeweg elke vorm van professionele arbeid van Jeanine onmogelijk maakte. Zodra de klei aangemaakt was en de mixer in de ton stond, werd er gebeld dat één van de kinderen toch wel heel erg aan het hoesten was of anderszins van de crèche of school opgehaald diende te worden. Toen de kinderen ouder werden kwam er langzaam maar zeker ruimte om de werkzaamheden te hervatten. En toevallig of niet, opeens kregen we weer opdrachten voor kasten met keramiek; pilaarkasten in alle kleuren van de regenboog en kasten met beuken, aluminium en porselein maar ook een opdracht (van Roberto Polo) om twee tegelkasten als broer en zus te ontwerpen en te maken in zwart en wit, hout en staal. We hebben besloten om beide kasten te maken in een serie van drie. In de kasten komt wat ik noem mijn “puzzelperiode” tot een apotheose; (de puzzel periode waren de projecten voor de trapgat oplossing van de Westergasfabriek en de inrichting van het Nationaal Glasmuseum). In de jaren ervoor was ik door de wens en noodzaak om betaalbare producten en objecten te realiseren steeds bedrevener geraakt in het op eenvoudige wijze in elkaar zetten van driedimensionale structuren. Gaandeweg werden de structuren complexer en kwamen er meer details bij elkaar, puzzelen dus. Aan de binnenkant van de kasten is een soort infrastructuur gecreëerd waardoor de lades en fronten naar keuze geplaatst kunnen worden. Deze infrastructuur was bijna niet te bedenken en bij het maken hebben we er daarom voor gekozen de details stuk voor stuk te maken om ze vervolgens aan elkaar te zetten. Kasten waarbij niet alleen de decoratieve kant van Jeanine samenkomt met de sobere en pragmatische kant van mij maar ook waar eenvoud van detail door de hoeveelheid ervan uitmondt in complexiteit om vervolgens weer te eindigen in een sobere drager van decoratieve keramische elementen.

Er is een lange geschiedenis voorafgegaan aan de facetvazen. Uiteindelijk zijn ze voortgekomen uit het platte klei servies wat ik bedacht toen ik mijn kinderen in het atelier van mijn vrouw met een pastaroller klei zag walsen. Keramiek is één van de oudste industriële processen waarbij er door middel van gipsen mallen steeds identieke producten afgegoten kunnen worden. Ik vond het juist fascinerend om met de klei te construeren zoals ik dat gewend was te doen met plaatmetaal. Direct plakte ik een kopje met oortje in elkaar om te zien of het kon. Het bleek te kunnen en vervolgens ontstond er een hele collectie platte klei producten. Maar toen we kannen wilden maken bleek de klei te slap en zakte de boel in elkaar. Het lukte wel door metalen mallen als een soort steigers te gebruiken. De mallen die we maakten waren eigenlijk producten op zich. Naast de keramische kannen maakten we vanaf toen ook messing verzilverde kannen. Maar waarom dan niet nog groter? Deze schaal en vazen zijn de eerste voorbeelden uit deze serie grotere objecten.

Deze drie schilderijen van staal en roestvrij staal zijn de laatste drie objecten gemaakt binnen het afvalproject. Het project is opgestart in 2000 en is ontstaan uit de wens te ontsnappen aan de alledaagse noodzaak zo efficiënt mogelijk te werken. In de wedstrijd om zo min mogelijk te werken voor zo veel mogelijk geld wordt er steeds minder aandacht besteed en zijn restmaterialen al snel afval. Het is goedkoper om uit een grote balk veel kleine onderdelen te zagen dan kleine stukjes hout te bewaren, te onthouden waar ze liggen en vervolgens de bruikbare stukken hout te selecteren om er per stuk een pootje van te maken. Ik dacht ik draai het om; Materiaal is goud waard en arbeid is gratis. Dan kan en mag je zoveel tijd als je wilt besteden. Het object komt voort uit een eindeloze herhaling van handelingen. Waar er normaal zo min mogelijk aandacht wordt besteed wordt de waarde van deze objecten voor 100% bepaald door engelengeduld.

Gemaakt van buizen gesloopt uit ons pand. De stof is oude zonwering van de panden die om ons heen gesloopt worden. Tafelblad is van gebruikte balken.

De buizen fauteuil is gemaakt van oude buizen, gesloopt uit het pand wat we afgelopen jaar gekocht en verbouwd hebben.Ondanks dat we enorme hoeveelheden buizen hebben weggegooid hebben we toch ook nog heel veel bewaard. Het eerste buizen project wat we gemaakt hebben was de buizenbar voor het restaurant, daarna volgde het ontwerp voor deze fauteuil, barkrukken en tafeltjes voor een bar en vooralsnog als laatste de buizenbank (er zijn nog ideeën voor een aantal andere objecten). De modellen zijn genummerd met naam en doornummering (fauteuil nr.1, bank nr.2 etc. etc.)

De enorme balken bank is onderdeel van een serie meubels gemaakt van enorme oude balken. Vanwege een beperkte voorraad van deze balken is de serie beperkt. Een enorme balken fauteuil, evenals een aantal andere meubels wordt ook geproduceerd. Het idee is geïnspireerd door een groot aantal balken die we toevallig een paar jaar terug kochten en toen nog niet wisten wat we ermee gingen doen. Dus dit back-to-basics design, in al zijn eenvoud, is het resultaat van een nogal lang proces van ontwerpen, experimenteren en produceren. De modellen zijn doorlopend genummerd (dat wil zeggen fauteuil no. 1, bankje no. 2, enzovoort).